Leg je de lat niet te hoog? Moet je niet gewoon tevreden zijn met hoe het gaat? Waarom neem je niet een weekje vrij om uit te rusten? Je werkt ook altijd wel hard hè, moet je niet wat minder doen? Waarom wil je altijd zoveel? Kan je geen genoegen nemen met wat je hebt?
Allemaal vragen, of eigenlijk opmerkingen, die ik zó vaak heb gehad. En eerlijk? Het heeft me lang aan het twijfelen gebracht. Vraag ik nou echt zoveel? Moet ik genoegen nemen met iets dat geen voldoening geeft? Stoppen met verder groeien? Doe ik dan echt zo gek? Wil ik niet te veel?
Soms maakte het me zelfs down. Waarom kan ik niet gewoon genoegen nemen met wat ik heb? Maar elke keer als ik dacht: “Prima, dit is het dan”, werd ik juist nóg ongelukkiger.
En eerlijk? Ik voel me liever af en toe down omdat ik iets aanpak wat niet leuk is, maar waarvan ik weet dat ik erdoor groei, dan dat ik stil blijf staan terwijl ik voel dat er meer in zit.
Ja, voor een ander ligt mijn lat misschien hoog, maar voor mij ligt die precies daar waar ik hem wil hebben. En misschien zegt het soms ook meer over de grenzen van een ander dan over die van jou.
Het allerbelangrijkste? Ik vergeet niet meer waar ik vandaan kom. Ik weet wat ik heb gedaan om hier te komen. Ik koester mijn weg, mijn struggles, maar ook mijn groei.
Juist dát maakt dat het nu goed voelt om verder te gaan. Om de uitdaging te blijven zoeken. Fysiek, mentaal, privé en in werk. Elke keer verleg ik de lat een stukje en elke keer wil ik weer een beetje beter worden. En dat is oké.
Het verschil met vroeger is dat ik toen niet zag wat ik al had bereikt. Ik keek alleen naar wat beter moest. Sneller, meer, harder. Daardoor was ik vooral streng voor mezelf, zonder stil te staan bij wat er eigenlijk al goed ging.
Nu streef ik nog steeds naar beter, meer en sneller, maar wel met een goed gevoel. Bewust van wat er al lukt, wat ik al bereikt heb en waar ik trots op mag zijn. En wat als iets mislukt? Dan zie ik de les erin en stop ik die in mijn rugzak. Dus is dat een mislukking? Eigenlijk niet. Welke uitkomst het ook heeft, het brengt me altijd verder.
Je zal mij dan ook nooit horen zeggen dat je je lat lager moet leggen of je doelen moet aanpassen. Maar ik zal je wél zeggen dat je mag kijken naar wat er al lukt, wat je al hebt bereikt en wat je inmiddels allemaal wél kan.
Want als je dat ziet, val je niet zo hard. Dan maak je een zachte landing en kan je gewoon weer verder groeien.
Merk jij dat er meer in je zit dan eruit komt? Dat je wordt tegengehouden door je energie, je klachten of alles wat je lichaam van je vraagt? Dat je misschien vaak hoort: “leer er maar mee leven”, “doe niet te veel”, “houd je rustig”?
Maar voel jij diep vanbinnen dat er méér mogelijk is? Ga daar dan voor. Kies voor die verbetering. Voor die stap vooruit. Voor groeien in plaats van jezelf kleiner maken.
Niet door jezelf compleet voorbij te rennen, maar door jezelf serieus te nemen en te werken aan een lichaam en systeem dat weer met je mee kan groeien. Want hoe zonde zou het zijn als je jezelf klein houdt, terwijl je eigenlijk voelt dat er nog zoveel meer in zit?
Laat anderen je lat niet bepalen. Wanneer jij voelt dat je iets mag doen ga er voor! Verlies jezelf niet uit het oog, maar groei!
Go for it!
